آمـدنم بـهـر چه بـود...؟

 

*** به نـام خـــداوند بـخشــنده ی مــهـــربان ***

پسـت شمــاره ی 154 ، در روز جـمـعه اول شـهـریور 1387 به صـورت زیـر اصــلاح شـد:

 

- مـقــدمــه ســخــن

 

ســلام و درود بی پایانـم را با وزش خــنــکای دل پــذیر شــهــریور هـشـتاد و هـفــت به ســویتان روانه می کـنیم و با قـطـعـه شـعـری از دیــوان شـمــس مــولــوی به اســتقــبال این مـطـلب می رویم:

 

روز هــا فکــر مــن این اســت و هـمــه شـب سـخـنم ،

کـه چــــــــرا غـــافل از احــــوال دل خـــــــــــویشتنم ،

ز کــجــا آمـــــــده ام ، آ مـــــدنم بــهــــر چـــه بــود ،

بـه کــجــا مــــــــــــــی روم آخـــــــــر ننمـایی وطـنم .

 

_ راســـتی چــی شــد ، چـه جــوری شــد...؟

 

هــمـــه چــیز از یکـشـنـبه 20 مــرداد شـــروع شـــد کـه درســت پس از بــرگــزاری مــراسـم بــزرگداشت اســتاد اردلان ســرفـــراز در 15 مــرداد خــبر آمــد که " خــبری در راه اســت" و نامـه از اســتاد مـعـین به دست احـسـان مـغـزی ، نـویـسـنده ی وبلاگ مـعـین آوای عـشـق، رســیده اسـت و در چـنـین روزی وی نامـه را بـر روی شـبـکه ی وســیع ایـنـترنـت و در وبلاگ خــود مـنـتـشـر نمــود.اعـتبــار این نامه و صـحـت آن از نـخـسـتین سـاعات قــراردانش با حــرف ها  و حـدیث ها و گـمــانه زنــی هایی رو بـه رو شـد و در کشـاکـش این بحـث هـا بود کـه به نـاگـاه پسـت مــذکـور در وبلاگ مـورد نـظـر ، بـدون هـیـچ تــوضــیحی حـذف شـد و پی بــردن به جـعـلی بــودن این نـــامه مـتاســفانه جــامــعــه ی ایــنــترنتی طــرفداران معین را مـتاثـر کـرد.

 

با" لــبی پـر ز آه و دلـــی پـر ز داد" در شـامـگاه 24 مــرداد مـاه پســــــت اعــتراض خــود را نسـبت به عـمـل " انتشـار نامه ی جـعـلی معین" مـنـتـشـر سـاخــتیم تـا حــداقــل کـاری را که در تـوانـمـان بـود بــرای حـمـایت مـعــنـوی از جــاودان صــدای عــشــق و شــعــور دوســتداران ایـنـتـرنتی اش انـجام داده باشــیم.

 

از انـتـشـار پسـت یک روز گــذشــت ...

دو روز گـذشـت ...

ســه روز ...

و بالاخـره در اواخـر روز چـهـارم از انـتشـار پسـت وبلاگ مــورد نــظــر جوابـیـه ی خـود را مـنـتـشـر سـاخت و بـر ســکـوت بی مـعـنای شـک افــزون خـویش پایان داد. پـسـتی کـه خــیــلی خــیــلی دیـــر داده شــده بــود ، امـا گـوشـه های پـنـهـان دیگــری از ایــن جــریان را آشــکار کــرد.

در جــوابیه آمــده اســت کـه نــویســنــده ی وبلاگ ،  جــناب آقـای احســان مــغــزی ، نــامــه های طــرفداران را به وســـیــله ی واســطــه ای بــرای یکــی از بــرادرزاده هــای اســتاد می فــرســتد تا بـا معین در مـیـان گــذارد ولــی ای دریـــغــا کـه با فــریب واســطــه ی مــورد نـظـر نـامــه ای جـعـلی می گـیـرد و ادامـه مـاجــرا...

امــا بنـا بـه آخــرین خــبر ها مــتن نامه ها دوباره و ایــن بار شـخـصـا توسـط آقـای احــســان  به خـانم اشــرف مـعـین داده شــده اســت کـه تا پایـان مـاه مـبـارک رمـضـان در ایـران بـه ســر می بــرند.

و ایــــنـک پس از دویـــســت ســاعــت از انــتــشــار پســت خــوشــحــالیـم کـه حــداقــل تــوانــســته ایم بـاعث آن شــویم کـه  گـوشـه هـایی از  این مــاجــرای تــلــخ روشــن تــر شــود و از صــمــیم قــلــب امــیــدواریم کـه دیـگــر شــاهــد چــنــیــن حــوادث ناگــــواری نــبــاشــیم.

 

پ.ن.( پــی نــوشــت): بــســیاری از شــمــا بــزرگــواران گــرامی هــمــراه  وبلاگ از چــنــین « حــاشـــیه رفــتن هـایی » نا خــرســند هســتـیـد و بـا صــبر و بــزرگـواری مــتینانه ی مـانند اسـتاد مـعـین  ، با صــبر و بـزرگـواری تحـمـل می کـنـیـد امـا بایــد اضــافه کــنــیم کـه در ایــن ســه ســال و نــیــم خــدمــت با افــتخــارم مـن کـمـترین به شمــا بــزرگواران عــزیزترین هـر چه کــرده ام ،  درســت و نادرســت و کـم و بـیـش ، هــمـه و هــمه بــرخاســته از احــســاســاتم نســبت به آن « خـوب مــاندنی» و یگــانه صــدایی بــوده اســت کـه اگـر نـبـود خـلـوتـم دیگــر مـعـنا نـداشـت و مـفـهـوم پیــدا نمی کــرد..

به قـول شــیخ بـهــایی:

در قــمــار عــشــق ای دل ، کی بــود پــشــیــمــانی...

کـه اگــر نــمــی کــردم تــا انــتــهــای زمــان در مــقــابل « دادگـاه درون» خــویش عــشــق و عــلاقه ام به اسـتاد معین و دوسـتداران چـون او جـاودانه اش زیــر ســؤال بــود امــا با وجـود تمــام مــســائل حـداقل می دانـم که:

از کـجـا آمــده ام و آمــدنم بـهـر چـه بــود.

بــا قــلــبی آکــنــده از آرزوی روزهــایی خــوش تر و بـهـتر شمــا را بـه خــدا می ســپارم و امـیـدوارم کـه تمـامـی شمـا  خـوبان از خـطاهای این حـقـیر مـثل هـمـیشه درگــذرید.

با تشــکر فــراوان

پــــــــــــیش بـه ســـــــوی فــردایــــی بــهـــــتر